Diamond-point engraving A diamond-point engraving is an illustration, inscription or decoration incised with a diamond-tipped needle: a sharpened diamond held in a pen. This technique is especially effective for engraving glass. Diamond-point engraving was already being used in Roman times. Hundreds of years later, in the sixteenth century, the method was again in fashion in Venice and soon spread to the Netherlands. Early diamond-point engravings have a simple and sketch-like quality. In the seventeenth century, craftsmen attempted more challenging designs such as flowers, insects and even self-portraits, carefully drawn on the glass with the utmost detail. Dutch diamond-point engraving reached its height in the seventeenth century.

Een diamantstippelgravure is een illustratie, inscriptie of decoratie gegraveerd met een in een houder gevatte diamantnaald. Deze techniek is in het bijzonder geschikt voor het graveren in glas. Diamantstippelgravure werd al toegepast in de Romeinse tijd. Honderden jaren later, in de zestiende eeuw, kwam de methode weer in zwang in Venetië en kort daarna in de Nederlanden. Vroege diamntstippelgravures hebben nog een eenvoudige en schetsmatige kwaliteit. In de zeventiende eeuw oefende vakmensen zich in meer uitdagende ontwerpen zoals bloemen, insecten en zelfportretten, voorzichtig op het glas gegraveerd tot in uiterste details. De Nederlandse diamant diamantstippelgravure bereikt zijn hoogtepunt in de zeventiende eeuw. De tekening werd door middel van stippen dicht bijeen of verder uitelkaar te plaatsen op het glas aangebracht, zodat lichtere en donkere partijen ontstaan; de houder met diamant wordt bij het stippen licht aangetikt.