Aan het einde van de achttiende eeuw werden steeds minder gelegenheidsglazen gegraveerd. Uit het begin van de negentiende eeuw zijn zelfs nauwelijks exemplaren bekend. Eén graveur trok zich van deze trend niets aan en maakte in deze periode prachtige gravures op glas. Dit was de Utrechtenaar Adrianus Hoevenaar (1764-1832) een man die zijn brood verdiende als schipper op een trekschuit, een zogenaamde volksschuit voor personenvervoer, op de route Utrecht-Amsterdam. Kennelijk vond hij ondanks zijn tijdrovende beroep toch de gelegenheid glazen voor zijn familie en vrienden te bewerken. Daarnaast graveerde hij glazen in opdracht waarmee hij extra inkomsten verwierf. Het oeuvre van Hoevenaar is bijzonder omdat het als het ware de geschiedenis, de zeer roerige tijden waarin hij leefde, illustreert.
